خداشناسی در قرآن

بسم الله الرحمن الرحیم
با سلام خدمت شما دوستای عزیزم خوب من قست دارم در این مطلب در مورد خداشناسی صحبت کنم خوب ما برای خداشناسی نیاز داریم که به منابعی رجوع کنیم که از صحت اون منابع مطمئن باشیم ،خوب اولین و مطمئن ترین منبع ما کتاب آسمانی قرآن هست که گفته و فرستاده شده از خود خداوند هست .
لازم بذکره که یه موضوعی رو تو پرانتز بگم(ما در آینده به احادیث ائمه معصومین نیز رجوع میکنیم که مکمل مباحث مون باشه .به موضوع میپردازیم

در ادامه مطلب با ما همراه باشید..

 

ﺩﻓﺘﺮ ﺩﻭّﻡ ﻣﺜﻨﻮﯼ ﻣﻌﻨﻮﯼ ‏(ﺹ ۲۸۹ ‏) ﻣﻮﻟﻮﯼ ﺍﺯ ﺯﺑﺎﻥ ﺣﻀﺮﺕ ﺍﺑﺮﺍﻫﯿﻢ
‏( ﻉ‏) ، ﺯﻣﺎﻧﯽ ﮐﻪ ﺍﺯ ﻏﺎﺭ ﺑﯿﺮﻭﻥ ﺁﻣﺪ ﻭ ﺍﻭّﻟﯿﻦ ﭼﯿﺰﯼ ﮐﻪ ﺑﻪ ﻓﮑﺮﺵ ﺧﻄﻮﺭ ﮐﺮﺩ
،ﺍﯾﻦ ﺑﻮﺩ ﮐﻪ ﻣﻦ ﺩﺭ ﺩﻭ ﻋﺎﻟﻢ ﻧﻤﯿﺨﻮﺍﻫﻢ ﺑﻨﮕﺮﻡ ﻣﮕﺮ ﺍﯾﻨﮑﻪ ﺑﺪﺍﻧﻢ ﺍﯾﻦ ﺩﻭ ﻋﺎﻟﻢ
ﺍﺯ ﺁﻥ ﭼﻪ ﮐﺴﯽ ﺍﺳﺖ، ﻭ ﺍﯾﻦ ﺩﺭ ﻭﺍﻗﻊ ﺍﻭّﻟﯿﻦ ﺳﺆﺍﻟﯽ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺑﻪ ﺫﻫﻦ ﻫﺮ
ﺍﻧﺴﺎﻧﯽ ﮐﻪ ﺩﺍﺭﺍﯼ ﻓﻄﺮﺕ ﺳﺎﻟﻢ ﻭ ﺩﻟﯽ ﺁﮔﺎﻩ ﺍﺳﺖ ﺧﻄﻮﺭ ﻣﯿﮑﻨﺪ .
ﮐﻮ ﺧﻠﯿﻠﯽ ﮐﻮ ﺑﺮﻭﻥ ﺁﻣﺪ ﺯﻏﺎﺭ ﮔﻔﺖ ‏« ﻫﺬﺍ ﺭﺏّ ‏» ﻫﺎﻥ ﮐﻮ
ﮐﺮﺩﮔﺎﺭ
ﻣﻦ ﻧﺨﻮﺍﻫﻢ ﺩﺭ ﺩﻭ ﻋﺎﻟﻢ ﺑﻨﮕﺮﯾﺴﺖ ﺗﺎ ﻧﺪﺍﻧﻢ ﺍﯾﻦ ﺩﻭ ﻣﺠﻠﺲ، ﺁﻥ
ﮐﯿﺴﺖ
ﺑﯽ ﺗﻤﺎﺷﺎﯼ ﺻﻔﺘﻬﺎﯼ ﺧﺪﺍ ﮔﺮ ﺧﻮﺭﻡ ﻧﺎﻥ، ﺩﺭ ﮔﻠﻮ ﻣﺎﻧﺪ
ﻣﺮﺍ
ﭼﻮﻥ ﮔﻮﺍﺭﺩ ﻟﻘﻤﻪ،ﺑﯽ ﺩﯾﺪﺍﺭ ﺍﻭ ﺑﯽ ﺗﻤﺎﺷﺎﯼ ﮔﻞ ﻭﮔﻠﺰﺍﺭِ ﺍﻭ
ﺟﺰ ﺑﺮ ﺍﻣّﯿﺪ ﺧﺪﺍ ﺯﺍﯾﻦ ﺁﺑﺨﻮﺭ ﮐﯽ ﺧﻮﺭﺩ ﯾﮏ ﻟﺤﻈﻪ ﺍﻟّﺎ ﮔﺎﻭ ﻭ
ﺧﺮ
ﺩﺭ ﻗﺮﺁﻥ ﮐﺮﯾﻢ ﻧﯿﺰ ﺍﯾﻦ ﻣﺴﺌﻠﻪ ﺑﺎﺭﻫﺎ ﺁﻣﺪﻩ ﺍﺳﺖ. ﺍﺯ ﺟﻤﻠﻪ ﺩﺭ ﺁﯾﮥ ۱۹۱ ﻭ
۱۹۳ ﺳﻮﺭﮤ ﺁﻝ ﻋﻤﺮﺍﻥ ﺩﺭ ﻣﻮﺭﺩ ﺗﻔﮑﺮ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺩﺭ ﺁﻓﺮﯾﻨﺶ ﻭ ﻧﻬﯿﺐ ﺑﻪ ﻓﻄﺮﺕ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ ﻣﯽ ﻓﺮﻣﺎﯾﺪ :
ﺍﻟَّﺬِﻳﻦَ ﻳَﺬْﻛُﺮُﻭﻥَ ﺍﻟﻠّﻪَ ﻗِﻴَﺎﻣًﺎ ﻭَﻗُﻌُﻮﺩًﺍ ﻭَﻋَﻠَﻰَ ﺟُﻨُﻮﺑِﻬِﻢْ ﻭَﻳَﺘَﻔَﻜَّﺮُﻭﻥَ ﻓِﻲ ﺧَﻠْﻖِ ﺍﻟﺴَّﻤَﺎﻭَﺍﺕِ
ﻭَﺍﻷَﺭْﺽِ ﺭَﺑَّﻨَﺎ ﻣَﺎ ﺧَﻠَﻘْﺖَ ﻫَﺬﺍ ﺑَﺎﻃِﻼً ﺳُﺒْﺤَﺎﻧَﻚَ ﻓَﻘِﻨَﺎ ﻋَﺬَﺍﺏَ ﺍﻟﻨَّﺎﺭِ « ۱۹۱» ‏( ﺳﻮﺭﮤ
ﺁﻝ ﻋﻤﺮﺍﻥ‏)
ﺁﻧﺎﻥ ﻛﻪ ﻫﻤﻮﺍﺭﻩ ﺧﺪﺍ ﺭﺍ ﺍﻳﺴﺘﺎﺩﻩ ﻭ ﻧﺸﺴﺘﻪ ﻭ ﺑﻪ ﭘﻬﻠﻮ ﺁﺭﻣﻴﺪﻩ ﻳﺎﺩ ﻣﻲ ﻛﻨﻨﺪ ،
ﻭ ﭘﻴﻮﺳﺘﻪ ﺩﺭ ﺁﻓﺮﻳﻨﺶ ﺁﺳﻤﺎﻥ ﻫﺎ ﻭ ﺯﻣﻴﻦ ﻣﻲ ﺍﻧﺪﻳﺸﻨﺪ ، ‏[ ﻭ ﺍﺯ ﻋﻤﻖ ﻗﻠﺐ
ﻫﻤﺮﺍﻩ ﺑﺎ ﺯﺑﺎﻥ ﻣﻲ ﮔﻮﻳﻨﺪ : ] ﭘﺮﻭﺭﺩﮔﺎﺭﺍ ! ﺍﻳﻦ ‏[ ﺟﻬﺎﻥ ﺑﺎ ﻋﻈﻤﺖ ‏] ﺭﺍ
ﺑﻴﻬﻮﺩﻩ ﻧﻴﺎﻓﺮﻳﺪﻯ ، ﺗﻮ ﺍﺯ ﻫﺮ ﻋﻴﺐ ﻭ ﻧﻘﺼﻰ ﻣﻨﺰّﻩ ﻭ ﭘﺎﻛﻰ ; ﭘﺲ ﻣﺎ ﺭﺍ ﺍﺯ
ﻋﺬﺍﺏ ﺁﺗﺶ ﻧﮕﺎﻫﺪﺍﺭ . « ۱۹۱»
ﺭَّﺑَّﻨَﺎ ﺇِﻧَّﻨَﺎ ﺳَﻤِﻌْﻨَﺎ ﻣُﻨَﺎﺩِﻳًﺎ ﻳُﻨَﺎﺩِﻱ ﻟِﻺِﻳﻤَﺎﻥِ ﺃَﻥْ ﺁﻣِﻨُﻮﺍْ ﺑِﺮَﺑِّﻜُﻢْ ﻓَﺂﻣَﻨَّﺎ ﺭَﺑَّﻨَﺎ ﻓَﺎﻏْﻔِﺮْ ﻟَﻨَﺎ
ﺫُﻧُﻮﺑَﻨَﺎ ﻭَﻛَﻔِّﺮْ ﻋَﻨَّﺎ ﺳَﻴِّﺌَﺎﺗِﻨَﺎ ﻭَﺗَﻮَﻓَّﻨَﺎ ﻣَﻊَ ﺍﻷﺑْﺮَﺍﺭِ «۱۹۳» ‏( ﺳﻮﺭﮤ ﺁﻝ ﻋﻤﺮﺍﻥ ‏)
ﭘﺮﻭﺭﺩﮔﺎﺭﺍ ! ﺑﻰ ﺗﺮﺩﻳﺪ ﻣﺎ ‏[ ﺻﺪﺍﻯ ‏] ﻧﺪﺍ ﺩﻫﻨﺪﻩ ﺍﻯ ﺭﺍ ﺷﻨﻴﺪﻳﻢ ‏[ ﻛﻪ ﻣﺮﺩﻡ
ﺭﺍ ‏] ﺑﻪ ﺍﻳﻤﺎﻥ ﻓﺮﺍ ﻣﻲ ﺧﻮﺍﻧﺪ ﻛﻪ ﺑﻪ ﭘﺮﻭﺭﺩﮔﺎﺭﺗﺎﻥ ﺍﻳﻤﺎﻥ ﺁﻭﺭﻳﺪ . ﭘﺲ ﻣﺎ
ﺍﻳﻤﺎﻥ ﺁﻭﺭﺩﻳﻢ . ﭘﺮﻭﺭﺩﮔﺎﺭﺍ ! ﮔﻨﺎﻫﺎﻥ ﻣﺎ ﺭﺍ ﺑﻴﺎﻣﺮﺯ ، ﻭ ﺑﺪﻯ ﻫﺎﻳﻤﺎﻥ ﺭﺍ ﺍﺯ ﻣﺎ
ﻣﺤﻮ ﻛﻦ ، ﻭ ﻣﺎ ﺭﺍ ﺩﺭ ﺯﻣﺮﻩ ﻧﻴﻜﻮﻛﺎﺭﺍﻥ ﺑﻤﻴﺮﺍﻥ . « ۱۹۳»
ﺁﯾﺎﺕ ﺫﯾﻞ ﺩﺭ ﻣﻮﺭﺩ ﻓﻄﺮﯼ ﺑﻮﺩﻥ ﺧﺪﺍﺷﻨﺎﺳﯽ ﻣﯿﺒﺎﺷﺪ ﻭ ﺍﯾﻨﮑﻪ ﺗﻮﺣﯿﺪ ﺭﯾﺸﻪ ﺩﺭ
ﻋﻤﻖ ﻓﻄﺮﺕ ﺳﺎﻟﻢ ﻫﺮ ﺍﻧﺴﺎﻧﯽ ﺩﺍﺭﺩ.
ﻗُﻞْ ﺃَﻏَﻴْﺮَ ﺍﻟﻠّﻪِ ﺃَﺗَّﺨِﺬُ ﻭَﻟِﻴًّﺎ ﻓَﺎﻃِﺮِ ﺍﻟﺴَّﻤَﺎﻭَﺍﺕِ ﻭَﺍﻷَﺭْﺽِ ﻭَﻫُﻮَ ﻳُﻄْﻌِﻢُ ﻭَﻻَ ﻳُﻄْﻌَﻢُ ﻗُﻞْ
ﺇِﻧِّﻲَ ﺃُﻣِﺮْﺕُ ﺃَﻥْ ﺃَﻛُﻮﻥَ ﺃَﻭَّﻝَ ﻣَﻦْ ﺃَﺳْﻠَﻢَ ﻭَﻻَ ﺗَﻜُﻮﻧَﻦَّ ﻣِﻦَ ﺍﻟْﻤُﺸْﺮِﻛَﻴﻦَ «۱۴» ‏( ﺳﻮﺭﮤ
ﺍﻧﻌﺎﻡ‏)
ﺑﮕﻮ : ﺁﻳﺎ ﺟﺰ ﺧﺪﺍ ﺭﺍ ﻛﻪ ﺁﻓﺮﻳﻨﻨﺪﻩ ﺁﺳﻤﺎﻥ ﻫﺎ ﻭ ﺯﻣﻴﻦ ﺍﺳﺖ ، ﺳﺮﭘﺮﺳﺖ ﻭ ﻳﺎﻭﺭ
ﺧﻮﺩ ﮔﻴﺮﻡ ؟ ﻭ ﺍﻭﺳﺖ ﻛﻪ ﺭﻭﺯﻯ ﻣﻲ ﺩﻫﺪ ﻭ ﺧﻮﺩ ﺑﻰ ﻧﻴﺎﺯ ﺍﺯ ﺭﻭﺯﻯ ﺍﺳﺖ .
ﺑﮕﻮ : ﻣﻦ ﻣﺄﻣﻮﺭﻡ ﻧﺨﺴﺘﻴﻦ ﻛﺴﻰ ﺑﺎﺷﻢ ﻛﻪ ﻓﺮﻣﺎﻥ ﺧﺪﺍ ﺭﺍ ﮔﺮﺩﻥ ﻧﻬﺪ ،
ﻭ ﻓﺮﻣﺎﻥ ﻳﺎﻓﺘﻪ ﺍﻡ ﻛﻪ ﻫﺮﮔﺰ ﺍﺯ ﻣﺸﺮﻛﺎﻥ ﻣﺒﺎﺵ . « ۱۴»
ﻗُﻞْ ﺃَﻧَﺪْﻋُﻮ ﻣِﻦ ﺩُﻭﻥِ ﺍﻟﻠّﻪِ ﻣَﺎ ﻻَ ﻳَﻨﻔَﻌُﻨَﺎ ﻭَﻻَ ﻳَﻀُﺮُّﻧَﺎ ﻭَﻧُﺮَﺩُّ ﻋَﻠَﻰ ﺃَﻋْﻘَﺎﺑِﻨَﺎ ﺑَﻌْﺪَ ﺇِﺫْ
ﻫَﺪَﺍﻧَﺎ ﺍﻟﻠّﻪُ ﻛَﺎﻟَّﺬِﻱ ﺍﺳْﺘَﻬْﻮَﺗْﻪُ ﺍﻟﺸَّﻴَﺎﻃِﻴﻦُ ﻓِﻲ ﺍﻷَﺭْﺽِ ﺣَﻴْﺮَﺍﻥَ ﻟَﻪُ ﺃَﺻْﺤَﺎﺏٌ ﻳَﺪْﻋُﻮﻧَﻪُ
ﺇِﻟَﻰ ﺍﻟْﻬُﺪَﻯ ﺍﺋْﺘِﻨَﺎ ﻗُﻞْ ﺇِﻥَّ ﻫُﺪَﻯ ﺍﻟﻠّﻪِ ﻫُﻮَ ﺍﻟْﻬُﺪَﻯَ ﻭَﺃُﻣِﺮْﻧَﺎ ﻟِﻨُﺴْﻠِﻢَ ﻟِﺮَﺏِّ ﺍﻟْﻌَﺎﻟَﻤِﻴﻦَ
«۷۱» ‏( ﺳﻮﺭﮤ ﺍﻧﻌﺎﻡ‏)
ﺑﮕﻮ : ﺁﻳﺎ ﺑﻪ ﺟﺎﻯ ﺧﺪﺍ ﻣﻌﺒﻮﺩﻯ ﺭﺍ ﺑﭙﺮﺳﺘﻴﻢ ﻛﻪ ﻧﻪ ﺳﻮﺩﻯ ﺑﻪ ﻣﺎ ﺭﺳﺎﻧﺪ ﻭ ﻧﻪ
ﺯﻳﺎﻧﻰ ؟ ﻭ ﭘﺲ ﺍﺯ ﺁﻧﻜﻪ ﺧﺪﺍ ﻣﺎ ﺭﺍ ﻫﺪﺍﻳﺖ ﻛﺮﺩ ‏[ ﺑﻪ ﺳﺒﺐ ﺷﺮﻙ ﻭ ﺑﺖ
ﭘﺮﺳﺘﻰ ‏] ﺑﻪ ﻓﺮﻫﻨﮓ ﻭ ﻓﻀﺎﻯ ﺟﺎﻫﻠﻴﺖ ﺑﺎﺯﻣﺎﻥ ﮔﺮﺩﺍﻧﻨﺪ ، ﻣﺎﻧﻨﺪ ﻛﺴﻰ ﻛﻪ
ﺷﻴﺎﻃﻴﻦ ﻋﻘﻠﺶ ﺭﺍ ﺭﺑﻮﺩﻩ ﺍﻧﺪ ﻭ ﺩﺭ ﺯﻣﻴﻦ ﺳﺮﮔﺮﺩﺍﻥ ‏[ ﻭ ﺑﻰ ﻫﺪﻑ
ﻭ ﮔﻤﺮﺍﻩ ‏] ﺍﺳﺖ ، ﺩﺭ ﺣﺎﻟﻰ ﻛﻪ ﺑﺮﺍﻯ ﺍﻭ ﻳﺎﺭﺍﻧﻰ ﺍﺳﺖ ﻛﻪ ﻭﻯ ﺭﺍ ﺑﻪ ﺳﻮﻯ
ﻫﺪﺍﻳﺖ ﺩﻋﻮﺕ ﻣﻲ ﻛﻨﻨﺪ ﻛﻪ ﺑﻪ ﺟﺎﻧﺐ ﻣﺎ ﺑﻴﺎ ‏[ ﻭﻟﻰ ﺍﻭ ﺑﻪ ﺳﺒﺐ ﺳﺮﮔﺮﺩﺍﻧﻰ
ﻭ ﺣﻴﺮﺕ ﺯﺩﮔﻰ ﻧﻤﻲ ﭘﺬﻳﺮﺩ . ‏] ﺑﮕﻮ : ﻳﻘﻴﻨﺎً ﻫﺪﺍﻳﺖ ﺧﺪﺍ ﻫﻤﺎﻥ ﻫﺪﺍﻳﺖ
[ ﻭﺍﻗﻌﻰ ‏] ﺍﺳﺖ ، ﻭ ﻣﺎ ﻣﺄﻣﻮﺭﻳﻢ ﻛﻪ ﺗﺴﻠﻴﻢ ﭘﺮﻭﺭﺩﮔﺎﺭ ﺟﻬﺎﻧﻴﺎﻥ ﺑﺎﺷﻴﻢ . «
۷۱»
ﻗُﻞْ ﺃَﻏَﻴْﺮَ ﺍﻟﻠّﻪِ ﺃَﺑْﻐِﻲ ﺭَﺑًّﺎ ﻭَﻫُﻮَ ﺭَﺏُّ ﻛُﻞِّ ﺷَﻲْﺀٍ ﻭَﻻَ ﺗَﻜْﺴِﺐُ ﻛُﻞُّ ﻧَﻔْﺲٍ ﺇِﻻَّ ﻋَﻠَﻴْﻬَﺎ ﻭَﻻَ
ﺗَﺰِﺭُ ﻭَﺍﺯِﺭَﺓٌ ﻭِﺯْﺭَ ﺃُﺧْﺮَﻯ ﺛُﻢَّ ﺇِﻟَﻰ ﺭَﺑِّﻜُﻢ ﻣَّﺮْﺟِﻌُﻜُﻢْ ﻓَﻴُﻨَﺒِّﺌُﻜُﻢ ﺑِﻤَﺎ ﻛُﻨﺘُﻢْ ﻓِﻴﻪِ ﺗَﺨْﺘَﻠِﻔُﻮﻥَ
«۱۶۴»‏( ﺳﻮﺭﮤ ﺍﻧﻌﺎﻡ ‏)
ﺑﮕﻮ : ﺁﻳﺎ ﺟﺰ ﺧﺪﺍ ﭘﺮﻭﺭﺩﮔﺎﺭﻯ ﺑﺠﻮﻳﻢ ﺩﺭ ﺣﺎﻟﻰ ﻛﻪ ﺍﻭ ﭘﺮﻭﺭﺩﮔﺎﺭ ﻫﺮ ﭼﻴﺰﻯ
ﺍﺳﺖ ؟ ! ﻭ ﻫﻴﭻ ﻛﺲ ﺟﺰ ﺑﻪ ﺯﻳﺎﻥ ﺧﻮﺩ ‏[ ﻋﻤﻞ ﺯﺷﺘﻰ ‏] ﻣﺮﺗﻜﺐ ﻧﻤﻲ ﺷﻮﺩ ،
ﻭ ﻫﻴﭻ ﺳﻨﮕﻴﻦ ﺑﺎﺭﻯ ﺑﺎﺭ ﮔﻨﺎﻩ ﺩﻳﮕﺮﻯ ﺭﺍ ﺑﺮ ﻧﻤﻲ ﺩﺍﺭﺩ ; ﺳﭙﺲ ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ ﻫﻤﻪ
ﺷﻤﺎ ﺑﻪ ﺳﻮﻯ ﭘﺮﻭﺭﺩﮔﺎﺭﺗﺎﻥ ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ ، ﭘﺲ ﺷﻤﺎ ﺭﺍ ﺑﻪ ‏[ ﺣﻘّﺎﻧﻴّﺖ ‏] ﺁﻧﭽﻪ
ﺩﺭﺑﺎﺭﻩ ﺁﻥ ‏[ ﺑﺎ ﻣﺮﺩﻡ ﻣﺆﻣﻦ ‏] ﺍﺧﺘﻼﻑ ﻣﻲ ﻛﺮﺩﻳﺪ ، ﺁﮔﺎﻩ ﻣﻲ ﻛﻨﺪ . «
۱۶۴»
ﺇِﻧِّﻲ ﻭَﺟَّﻬْﺖُ ﻭَﺟْﻬِﻲَ ﻟِﻠَّﺬِﻱ ﻓَﻄَﺮَ ﺍﻟﺴَّﻤَﺎﻭَﺍﺕِ ﻭَﺍﻷَﺭْﺽَ ﺣَﻨِﻴﻔًﺎ ﻭَﻣَﺎ ﺃَﻧَﺎْ ﻣِﻦَ ﺍﻟْﻤُﺸْﺮِﻛِﻴﻦَ
«۷۹» ‏( ﺳﻮﺭﮤ ﺍﻧﻌﺎﻡ‏)
ﻣﻦ ﺑﻪ ﺩﻭﺭ ﺍﺯ ﺍﻧﺤﺮﺍﻑ ﻭ ﺑﺎ ﻗﻠﺒﻰ ﺣﻖ ﮔﺮﺍ ﻫﻤﻪ ﻭﺟﻮﺩﻡ ﺭﺍ ﺑﻪ ﺳﻮﻯ ﻛﺴﻰ ﻛﻪ
ﺁﺳﻤﺎﻥ ﻫﺎ ﻭ ﺯﻣﻴﻦ ﺭﺍ ﺁﻓﺮﻳﺪ ، ﻣﺘﻮﺟﻪ ﻛﺮﺩﻡ ﻭ ﺍﺯ ﻣﺸﺮﻛﺎﻥ ﻧﻴﺴﺘﻢ . « ۷۹»
ﻭ ﺁﯾﮥ ﺫﯾﻞ ﮐﻪ ﻫﻤﺎﻥ ﺁﯾﺔ ﺍﻟﮑﺮﺳﯽ ﻣﯽ ﺑﺎﺷﺪ ﺩﺭ ﻣﻮﺭﺩ ﻋﻈﻤﺖ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻣﯽ
ﺑﺎﺷﺪ ﻭ ﺍﯾﻨﮑﻪ ﻋﻠﻢ ﺑﺸﺮﯼ ﻫﯿﭻ ﺍﺣﺎﻃﻪ ﺍﯼ ﺑﺮ ﻋﻠﻢ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻧﺪﺍﺭﺩ ﻭ ﻫﺮ ﻣﻘﺪﺍﺭ
ﮐﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﺭﺍﺩﻩ ﮐﻨﺪ ﺍﺯ ﺍﺳﺮﺍﺭ ﻋﻠﻢ ﻭ
ﺩﺍﻧﺶ ﺩﺭ ﺍﺧﺘﯿﺎﺭ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻗﺮﺍﺭ ﻣﯽ
ﮔﯿﺮﺩ.
ﺍﻟﻠّﻪُ ﻻَ ﺇِﻟَـﻪَ ﺇِﻻَّ ﻫُﻮَ ﺍﻟْﺤَﻲُّ ﺍﻟْﻘَﻴُّﻮﻡُ ﻻَ ﺗَﺄْﺧُﺬُﻩُ ﺳِﻨَﺔٌ ﻭَﻻَ ﻧَﻮْﻡٌ ﻟَّﻪُ ﻣَﺎ ﻓِﻲ ﺍﻟﺴَّﻤَﺎﻭَﺍﺕِ
ﻭَﻣَﺎ ﻓِﻲ ﺍﻷَﺭْﺽِ ﻣَﻦ ﺫَﺍ ﺍﻟَّﺬِﻱ ﻳَﺸْﻔَﻊُ ﻋِﻨْﺪَﻩُ ﺇِﻻَّ ﺑِﺈِﺫْﻧِﻪِ ﻳَﻌْﻠَﻢُ ﻣَﺎ ﺑَﻴْﻦَ ﺃَﻳْﺪِﻳﻬِﻢْ ﻭَﻣَﺎ
ﺧَﻠْﻔَﻬُﻢْ ﻭَﻻَ ﻳُﺤِﻴﻄُﻮﻥَ ﺑِﺸَﻲْﺀٍ ﻣِّﻦْ ﻋِﻠْﻤِﻪِ ﺇِﻻَّ ﺑِﻤَﺎ ﺷَﺎﺀ ﻭَﺳِﻊَ ﻛُﺮْﺳِﻴُّﻪُ ﺍﻟﺴَّﻤَﺎﻭَﺍﺕِ
ﻭَﺍﻷَﺭْﺽَ ﻭَﻻَ ﻳَﺆُﻭﺩُﻩُ ﺣِﻔْﻈُﻬُﻤَﺎ ﻭَﻫُﻮَ ﺍﻟْﻌَﻠِﻲُّ ﺍﻟْﻌَﻈِﻴﻢُ «۲۵۵» ‏( ﺳﻮﺭﮤ ﺑﻘﺮﻩ ‏)
ﺧﺪﺍﻯ ﻳﻜﺘﺎ ﻛﻪ ﺟﺰ ﺍﻭ ﻫﻴﭻ ﻣﻌﺒﻮﺩﻯ ﻧﻴﺴﺖ ، ﺯﻧﺪﻩ ﻭ ﻗﺎﺋﻢ ﺑﻪ ﺫﺍﺕ ‏[ ﻭ ﻣﺪّﺑﺮ
ﻭ ﺑﺮﭘﺎ ﺩﺍﺭﻧﺪﻩ ﻭ ﻧﮕﻪ ﺩﺍﺭﻧﺪﻩ ﻫﻤﻪ ﻣﺨﻠﻮﻗﺎﺕ ‏] ﺍﺳﺖ ، ﻫﻴﭻ ﮔﺎﻩ ﺧﻮﺍﺏ ﺳﺒﻚ
ﻭ ﺳﻨﮕﻴﻦ ﺍﻭ ﺭﺍ ﻓﺮﺍ ﻧﻤﻲ ﮔﻴﺮﺩ، ﺁﻧﭽﻪ ﺩﺭ ﺁﺳﻤﺎﻥ ﻫﺎ ﻭ ﺁﻧﭽﻪ ﺩﺭ ﺯﻣﻴﻦ ﺍﺳﺖ
ﺩﺭ ﺳﻴﻄﺮﻩ ﻣﺎﻟﻜﻴّﺖ ﻭ ﻓﺮﻣﺎﻧﺮﻭﺍﻳﻰ ﺍﻭﺳﺖ . ﻛﻴﺴﺖ ﺁﻧﻜﻪ ﺟﺰ ﺑﻪ ﺍﺫﻥ ﺍﻭ ﺩﺭ
ﭘﻴﺸﮕﺎﻫﺶ ﺷﻔﺎﻋﺖ ﻛﻨﺪ ؟ ﺁﻧﭽﻪ ﺭﺍ ﭘﻴﺶ ﺭﻭﻯ ﻣﺮﺩﻡ ﺍﺳﺖ ‏[ ﻛﻪ ﻧﺰﺩ ﺍﻳﺸﺎﻥ
ﺣﺎﺿﺮ ﻭ ﻣﺸﻬﻮﺩ ﺍﺳﺖ ‏] ﻭ ﺁﻧﭽﻪ ﺭﺍ ﭘﺸﺖ ﺳﺮ ﺁﻧﺎﻥ ﺍﺳﺖ ‏[ ﻛﻪ ﻧﺴﺒﺖ ﺑﻪ ﺁﻧﺎﻥ
ﺩﻭﺭ ﻭ ﭘﻨﻬﺎﻥ ﺍﺳﺖ‏] ﻣﻲ ﺩﺍﻧﺪ . ﻭ ﺁﻧﺎﻥ ﺑﻪ ﭼﻴﺰﻯ ﺍﺯ ﺩﺍﻧﺶ ﺍﻭ ﺍﺣﺎﻃﻪ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ
ﻣﮕﺮ ﺑﻪ ﺁﻧﭽﻪ ﺍﻭ ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ. ﺗﺨﺖ ‏[ ﺣﻜﻮﻣﺖ ، ﻗﺪﺭﺕ ﻭ ﺳﻠﻄﻨﺖ‏] ﺵ ﺁﺳﻤﺎﻥ ﻫﺎ
ﻭ ﺯﻣﻴﻦ ﺭﺍ ﻓﺮﺍ ﮔﺮﻓﺘﻪ ﻭ ﻧﮕﻬﺪﺍﺭﻯ ﺁﻧﺎﻥ ﺑﺮ ﺍﻭ ﮔﺮﺍﻥ ﻭ ﻣﺸﻘﺖ ﺁﻭﺭ ﻧﻴﺴﺖ ;
ﻭ ﺍﻭ ﺑﻠﻨﺪ ﻣﺮﺗﺒﻪ ﻭ ﺑﺰﺭﮒ ﺍﺳﺖ . « ۲۵۵»
ﻭَﻋِﻨﺪَﻩُ ﻣَﻔَﺎﺗِﺢُ ﺍﻟْﻐَﻴْﺐِ ﻻَ ﻳَﻌْﻠَﻤُﻬَﺎ ﺇِﻻَّ ﻫُﻮَ ﻭَﻳَﻌْﻠَﻢُ ﻣَﺎ ﻓِﻲ ﺍﻟْﺒَﺮِّ ﻭَﺍﻟْﺒَﺤْﺮِ ﻭَﻣَﺎ ﺗَﺴْﻘُﻂُ
ﻣِﻦ ﻭَﺭَﻗَﺔٍ ﺇِﻻَّ ﻳَﻌْﻠَﻤُﻬَﺎ ﻭَﻻَ ﺣَﺒَّﺔٍ ﻓِﻲ ﻇُﻠُﻤَﺎﺕِ ﺍﻷَﺭْﺽِ ﻭَﻻَ ﺭَﻃْﺐٍ ﻭَﻻَ ﻳَﺎﺑِﺲٍ ﺇِﻻَّ ﻓِﻲ
ﻛِﺘَﺎﺏٍ ﻣُّﺒِﻴﻦٍ «۵۹» ‏( ﺳﻮﺭﮤ ﺍﻧﻌﺎﻡ ‏)
ﻭ ﻛﻠﻴﺪﻫﺎﻯ ﻏﻴﺐ ﻓﻘﻂ ﻧﺰﺩ ﺍﻭﺳﺖ ، ﻭ ﻛﺴﻰ ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍ ﺟﺰ ﺍﻭ ﻧﻤﻲ ﺩﺍﻧﺪ . ﻭ ﺑﻪ
ﺁﻧﭽﻪ ﺩﺭ ﺧﺸﻜﻰ ﻭ ﺩﺭﻳﺎﺳﺖ ، ﺁﮔﺎﻩ ﺍﺳﺖ ، ﻭ ﻫﻴﭻ ﺑﺮﮔﻰ ﻧﻤﻲ ﺍﻓﺘﺪ ﻣﮕﺮ ﺁﻧﻜﻪ
ﺁﻥ ﺭﺍ ﻣﻲ ﺩﺍﻧﺪ ، ﻭ ﻫﻴﭻ ﺩﺍﻧﻪ ﺍﻯ ﺩﺭ ﺗﺎﺭﻳﻜﻰ ﻫﺎﻯ ﺯﻣﻴﻦ ، ﻭ ﻫﻴﭻ ﺗﺮ
ﻭ ﺧﺸﻜﻰ ﻧﻴﺴﺖ ﻣﮕﺮ ﺁﻧﻜﻪ ﺩﺭ ﻛﺘﺎﺑﻰ ﺭﻭﺷﻦ ‏[ ﺛﺒﺖ ‏] ﺍﺳﺖ « ۵۹»
ﺑَﺪِﻳﻊُ ﺍﻟﺴَّﻤَﺎﻭَﺍﺕِ ﻭَﺍﻷَﺭْﺽِ ﺃَﻧَّﻰ ﻳَﻜُﻮﻥُ ﻟَﻪُ ﻭَﻟَﺪٌ ﻭَﻟَﻢْ ﺗَﻜُﻦ ﻟَّﻪُ ﺻَﺎﺣِﺒَﺔٌ ﻭَﺧَﻠَﻖَ ﻛُﻞَّ
ﺷَﻲْﺀٍ ﻭﻫُﻮَ ﺑِﻜُﻞِّ ﺷَﻲْﺀٍ ﻋَﻠِﻴﻢٌ «۱۰۱ » ‏( ﺳﻮﺭﮤ ﺍﻧﻌﺎﻡ‏)
‏( ﺍﻭ ‏) ﭘﺪﻳﺪ ﺁﻭﺭﻧﺪﻩ ﺁﺳﻤﺎﻥ ﻫﺎ ﻭ ﺯﻣﻴﻦ ﺍﺳﺖ ، ﭼﮕﻮﻧﻪ ﺍﻭ ﺭﺍ ﻓﺮﺯﻧﺪﻯ ﺑﺎﺷﺪ ؟ !
ﺩﺭ ﺻﻮﺭﺗﻰ ﻛﻪ ﺑﺮﺍﻯ ﺍﻭ ﻫﻤﺴﺮﻯ ﻧﺒﻮﺩﻩ ، ﻭ ﻫﻤﻪ ﭼﻴﺰ ﺭﺍ ﺍﻭ ﺁﻓﺮﻳﺪﻩ ; ﻭ ﺍﻭ ﺑﻪ
ﻫﻤﻪ ﭼﻴﺰ
ﻻَّ ﺗُﺪْﺭِﻛُﻪُ ﺍﻷَﺑْﺼَﺎﺭُ ﻭَﻫُﻮَ ﻳُﺪْﺭِﻙُ ﺍﻷَﺑْﺼَﺎﺭَ ﻭَﻫُﻮَ ﺍﻟﻠَّﻄِﻴﻒُ ﺍﻟْﺨَﺒِﻴﺮُ «۱۰۳» ‏( ﺳﻮﺭﮤ
ﺍﻧﻌﺎﻡ‏)
ﭼﺸﻢ ﻫﺎ ﺍﻭ ﺭﺍ ﺩﺭ ﻧﻤﻲ ﻳﺎﺑﻨﺪ ، ﻭﻟﻰ ﺍﻭ ﭼﺸﻢ ﻫﺎ ﺭﺍ ﺩﺭﻣﻲ ﻳﺎﺑﺪ ، ﻭ ﺍﻭ
ﻟﻄﻴﻒ ﻭ ﺁﮔﺎﻩ ﺍﺳﺖ . « ۱۰۳»

پاسخی بگذارید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *

چهار × چهار =